Sedam osnovnih Principa Pokreta Crvenog krsta i Crvenog polumeseca, u obliku kakvom su nam danas poznati, i koji dopunjuju Principe Međunarodnog humanitarnog prava, formulisani su na 20. Međunarodnoj konferenciji Crvenog krsta, održanoj u Beču 1965. godine. To nikako ne znači da pre toga Crveni krst nije imao i ideologiju. Od samog nastanka Crvenog krsta, kao humanitarne organizacije, tvorci ovog Pokreta, brojni humanisti i ideolozi, nastojali su da kodifikuju te osnovne smernice i specifične Principe na kojima se zasniva humanitarna delatnost Crvenog krsta. Posebno su nastojali da se utvrdi način difuzije i da se uobliče ove smernice, koje Pokret Crvenog krsta odvajaju od drugih srodnih humanitarnih nevladinih organizacija i koje sadrže ono što je osobeno za Crveni krst.

Pošto je Pokret nastao u prošlom stoleću, Principi Crvenog krsta su se razvijali i evoluirali. U početku je bilo četiri principa, zatim im je bilo pridodato još sedam, što ukupno iznosi jedanaest, a u doktrini je pominjano čak i trinaest principa. Među ličnostima koje su najzaslužnije za teoretsku obradu i studiju smernica i principa sigurno je najistaknutiji Žan pikte (Jean Pictet) iz Međunarodnog komiteta Crvenog krsta, koji su na snazi i kojima se pristupila i njima se obavezuju sva nacionalna društva u svetu, su: humanost, nepristrasnost, neutralnost, nezavisnost, dobrovoljnost, jedinstvo i univerzalnost.

Nije dovoljno znati samo formulaciju Principa, koja je vrlo sažeta i jezgrovita, nego je važno da oni, koji se bave difuzijom, znaju da prenesu učesnicima raznih skupova Crvenog krsta ili ljudima izvan Crvenog krsta, ako se radi o drugim kategorijama građana, suštinsko značenje principa, tako da ih oni usvoje u svom svakodenvnom delovanju i ponašanju.